Eg hatar kunst! – tekst trykt i Dagsavisen oktober 2008

Alle hatar kunst. Det vil seie, absolutt alle hatar nok ikkje kunst, men mange hatar kunst. Eg vil tru at dei fleste hatar kunst. I alle fall hatar eg kunst. Ikkje er eg flau for å sei det heller. Eg skjønar ikkje eit plukk av rotter på glas, og hatar av den grunn rotter på glas. Eg skjønar altfor mykje av performancar, og difor hatar eg performancar.  Alle performancar har den same bodskapen: SNAKK MED DEI ANDRE PÅ BUSSEN! Arrgh! Eg VEIT jo at eg må det, eg har visst det sidan eg gjekk på barneskulen, då eg skreiv ei novelle som handla om nettopp dette. (fem framande på ekspressbusen skuler på kvarandre, men i løpet av bussturen blir dei vener på tvers av rase, alder, kjønn). Og eg snakkar med dei andre på bussen viss både eg og dei er i det rette humøret, men viss eg ikkje hadde gjort det, så hadde det kanskje  irritert meg endå meir at performancekunstnarar ålar seg rundt og tvingar folk til å tenke over dette absurde at vi sit saman på bussen og ikkje snakkar med kvarandre, men heller stikk nasen ned i ei avis eller drøymer oss bort i the soundtrack of our lives på i-poden. Arrgh! Lat oss no vere i fred, dumme performancekunstnarar! Eg hatar det de driv med, de er så påtrengande når de kjem innanfor folks intimsoner og gjer noko flaut berre for å undersøke reaksjonen; eg hatar dykk noko heilt vanvittig intenst når de går inn i heisen og gir dykk til å fise eller rape eller rope. Eg skulle ønske de fekk dykk ein på tygga!

Eg hatar ikkje poesi, men at andre hatar poesi, kan eg godt forstå. Arrgh, alle dei der små tulledikta som verken rimar eller lagar rytme eller gir umiddelbar innsikt, kva er VITSEN? Kvifor tvingar de dumme poetar oss til å bruke så lang tid på å setje oss inn i dikta dykkar? Eg forstår også at andre hatar kortprosa, tankestraumsmonologar for ikkje å snakke om romanar som bryt med normal dramaturgi, eller som beskriv sexliv og kroppsvæsker. Sjølv hatar eg jo biletkunst med innslag av sexliv, kroppsvæsker eller nakne kunstnarar. Små videosnuttar på kunstutstillingar er eg heller ikkje særleg begeistra for, eg mistar tolmodet med det same dersom eg kjem midt i snutten. Dessutan irriterer det meg alltid at det som føregår på den vesle skjermen (som gjerne står på golvet slik at eg er nøydd til å bøye hovudet på ein vond måte) er så kaotisk og ubegripeleg.

Arrgh, arrgh, for ikkje å snakke om kritikarane! Og kuratorane, og journalistane! Og tidsskriftredaktørane! Kunstvitarar, som er så hjelpelaust vriene i ord, som er så snusfornuftige og fornærma, som alltid skal løfte nasa og snakke om kvalitet og kva folk går glipp av som ikkje kjenner si besøkelsestid, som brukar innforståtte omgrep frå kunst- og litteraturutdanninga når dei beskriv eit kunstverk eller ei diktsamling – åh, eg berre hatar kunstkjennarar! Eg hatar at dei går i forsvarsposisjon når folk hatar kunst og litteratur! Eg hatar at dei ikkje berre er blide og villige til å forklare seg, eg hatar at dei blir fornærma over folks hat mot det dei er opptatt av!

Og ja, no ser vi korleis fordommane mine stiller seg ut i all si gru, noko så gjennomsiktig! Tru no likevel for guds skuld ikkje at eg med dette prøver å vise at eg eigentleg elskar og forstår kunst og kunstvitarar, og at eg no har lurt deg til å lese gjennom heile dette raseriutbrotet berre for at du skal komme fram til ei slags innsikt om at kunst er så bra som har denne verknaden på folk, og raseri er berre eit steg på vegen mot ny innsikt. Jada, jada, jada, det er jo akkurat slik det er, men eg meinte ikkje å lure deg, for nettopp dette er den aller viktigaste grunnen til at eg hatar kunst og kunstkritikarar: eg greier ikkje å avfeie kunst, eg greier ikkje å hate han så hardt at eg nektar han retten til å eksistere, for det er jo sant at vi treng brot og hakk i det tabloide, kvardagslege og vanlege. Det er jo sant!

Men eg likar best å slappe av på sofaen og ete druer medan eg ser på fjernsyn eller spelar x-boks, eg likar å prate vanleg om vær og kjendisar med folk eg møter på bussen, eg likar å stå i heisen utan at det skjer noko tull, eg likar å høyre lydbøker der eg anten får gråte ein skvett eller der eg får det eg ventar på. Og så kjem berre kunsten og forstyrrar dette sytalause og forutseielege med alle sine nyansar og med alt sitt spytt og alt sitt brot med kvardagsspråk og vanar. Og eg blir så provosert av at eg er nøydd til å forhalde meg til det, av at eg blir tvungen til å ta stilling. Igjen og igjen og igjen! Men samstundes, arrgh!

Eg hatar at det er slik eg må slutte denne teksten! Eg hatar at eg ikkje greier å hate kunst!

 

ærleg naud – tekst trykt i Dagsavisen oktober 2008

I dag skal eg reklamere litt for ei  eldgamal, nynorske barnebok, og deretter heve ein moralsk peikefinger. Ein meir innbydande ingress skal du leite lenge etter!

 

Ei av Rasmus Løland sine sterkaste bøker, er barneromanen Paa Sjølvstyr frå 1892. I denne boka lærer vi å sjå både at vi deler menneske inn i meir og mindre verdfulle grupper, og vi skjønar korleis vi får det til å verke rettvist. Her møter vi Kristian, som er så uheldig å bli fødd inn i ein fattig storfamilie der faren drikk og mora slår. Kristian lærer tidleg at det er mest mat og kjærleik å hente andre stader enn heime, og ettersom han er godt likt av gardskonene på nabogardane, vankar det så mykje mat at han venner seg til å vere mett. Men det er ikkje lenger så lett når gardskonene etter kvart venner seg så godt til han at dei ikkje alltid hugsar å by på mat når han kjem på besøk. Svolten og fortvila byrjar Kristian då å forsyne seg på eiga hand, men når han ein gong blir teken, fell han så til dei grader i unåde at han ikkje torer å vise seg der igjen. Sidan får han ein ven i den rike gutungen Robert, men også når dei to leikar går det gale: dei hamnar i elva og blir tekne med straumen mot den farlege fossen. På den rike garden set dei himmel og jord i bevegelse for å redde Robert. Og no veit eg ikkje heilt korleis eg skal få kome til poenget utan å røpe den spanande slutten, men eg har jo allereide sagt at poenget er at Løland viser korleis det er skilnad i menneskeverd, så de kan sikkert tenke dykk i kva for ei retning dette ber. Difor kan eg heller forsøke å kople dette til ein jantelovs-/bygdedyrsmentalitet med å sitere eit par utdrag frå byrjinga av boka, der det handlar om Kristians foreldre. Slik argumenterer nemleg fattighuset for at den barnerike familien ikkje skal få hjelp derifrå: Faren drikk, så ”Å gje han skikkeleg stønad var å hjelpa til så han kunne halde på med denne levemåten, tykte dei. Fyrst når det var ærleg naud, kunne dei med godt samvit hjelpa han meir.” Grunnen til at nabokonene ikkje får seg til å hjelpe mor til Kristian, er følgande: ”ho snakka ikkje audmjukt og fint som ei skikkelig fattigkjerring”.

 

Det er lett å dra parallellar til den verkelegheita vi lever i i dag, for det var ikkje berre på slutten av attenhundretalet at dei som trong å tigge måtte vakte seg vel for å vere pågåande, le høgt eller ikkje takke overstrøymande for godene dei blei tildelt. Det er heller ikkje så uvanleg å meine at dei som er nye må kjenne sin plass, sjølv om vi kanskje prøver å formulere dette på måtar som får innstillinga til å verke mindre hard.

 

Dermed er det ikkje utenkjeleg at vi gir oss til å misbruke følgande frase: ”vi må kunne stille krav”. Og eg seier misbruke, for det er klart at det er lov å stille krav. Spørsmålet er kven som skal få stille desse krava, og kven det skal krevast noko av. Sjølv kunne eg tenke meg å stille ei mengde krav til sikring mot sjikane og offentleg gapestokk på vidopne nettforum, men dette kravet blir som regel tilbakevist med ganske gode argument om demokrati og ytringsfridom. Andre krev lik løn for likt arbeid, men blir som regel tilbakeviste med ganske dårlege og vage argument som blir mumla så lågt at ingen høyrer kva som blir sagt. Og somme stiller krav om at ungane deira skal ete opp all maten dei har på tallerkenen sin før dei får dessert, men blir som regel tilbakevist med ein hånleg beskjed om at desserten ikkje er god uansett, så det kan vere det same.

 

Vi skal stille krav til kvarandre, men før ein set i gong med dette for alvor, må vi stille krav til oss sjølve. Vi må vel kunne krevje at vi set oss inn i situasjonen til dei vi fnys av og skuldar for å ”komme her”, for dernest å krevje ”ærleg naud” av! Det er ikkje sikkert at vi likar alt vi ser, men det er heilt sikkert at vi kjem til å sjå meir enn ein ting.

 

Kvinne kjenn din bil – tekst trykt i Dagsavisen september 2008

image

Ein av mine mest velbrukte kjepphestar, er den om at folk får sjå til å ta lappen. Eg irriterer meg grøn over jamaldringar som ikkje kan køyre bil: dei gadd ikkje å ta køyretimar då dei nærma seg slutten av tenåra, og er no så redde for å vere dei einaste gamle (25-35) på trafikalt grunnkurs at dei ikkje tør å ta køyretimar. – Buss og trikk er bra nok for meg, seier dei, – Tog og fly er også aktuelle alternativ, held dei fram, – Men først og fremst likar eg å sykle frå a til å.

 

Jajamennsann. Eg for min del synest også det er bra med andre typar framkomstmiddel, men eg har ei ferdigheit i tillegg: eg kan køyre. Eg kan køyre til IKEA for å hente syklistanes hyller og sofaer. Heim frå fest når siste bussen har gått. I hui og hast til sjukehuset med fødande kvinner. På landtur med ei piknik-korg,  ein parasoll og to avlange klappstolar. På ferie med oppblåste baderingar. Heim frå rema med fem kassar brus. Jada, eg kan køyre både til og frå; eg greier det til og med når dei lapplause sit på. Hjelpelaust uforståande med omsyn til skilt og rundkøyringsreglar bablar dei hol i hovudet på meg, skrur opp radioen, syng med på songane, ler, gler seg til å drikke brusen i bagasjerommet. Dei er uvitande og dei distraherer meg, men eg greier det likevel. Eg kan køyre!

 

Men det er ikkje sikkert at eg alltid køyrer så trygt. Kanskje er ikkje køyreerfaringa mi så imponerande, kanskje har eg sant og seie køyrt så lite i løpet av dei ti – nei tolv! – åra eg har hatt sertifikatet mitt at eg ikkje hugsar rundkøyringsreglane sjølv heller. Kanskje synest eg til og med at bilen verkar dobbelt så stor som han eigentleg er, slik at eg nøler alt for lenge med å skifte til rett felt og dermed må stoppe opp like før det er for seint og med dette danne ei heilt unødvendig kø i den ellers glisne fleirfeltsvegen, før eg kveler motoren og gir meg til å gråte, parkert på den stipla linja midt oppe på Puddefjordsbrua.

 

Eg skriv ”kanskje”, men det er berre for å stille meg sjølv i eit spanande, mystisk lys – det er ikkje ”kanskje” noko av dette eg nemner (bortsett frå det med å gråte på Puddefjordsbrua, som berre var noko eg dikta) – eg er ein nervøs sjåfør. Like nervøs som mi eiga mor er eg likevel ikkje: ho er så redd for å køyre at ho helst aldri vil køyre fortare enn førti kilometer i timen. ”Det er jo to felt på motorvegen”, argumenterer ho, ”det er jo fordi det skal vere lett å køyre forbi for dei som køyrer litt fortare,” held ho fram, og greier ikkje heilt å begripe at det faktisk er livsfarleg å fahre i førti kilometer i timen aus der autobahn. Likevel er det verst når ho skal køyre gjennom tunnelar. Ho er redd tunnelane skal klappe saman, og køyrer, ulogisk nok, endå meir sakte. Dersom ho køyrer saman med faren min, sit ho glad og letta på, og dette meiner dei begge er den beste løysinga, same kor lange bilferiar dei legg ut på, så orkar dei ikkje å irritere seg over at den beste sjåføren (pappa) sit i passasjersetet og klamrar seg til dashbordet medan den anspente sjåføren (mamma) klamrar seg til rattet og held klampen så godt unna bånn som ho greier.

 

Og eg lurer på når min bilnervøsitet skal slå inn for alvor og bli like hemmande som mor mi sin bilangst. Vidare spekulerer eg på om slik frykt for bilkøyring er noko som er vanlegare for kvinner enn for menn. Nei, det er ikkje noko eg spekulerer på, det er noko eg trur på, fullt og fast. Eg trur at generelt og statistisk sett, så er kvinner dårlegare sjåførar enn menn. Og det er ikkje fordi vi ikkje er i stand til betre, det er fordi vi ikkje praktiserer ferdigheitene våre. Eg ser veninnene mine setje seg stillteiande i passasjersetene ved sidan av ektemenn og kjærastar, dei lener seg tilbake og slappar like medvitslaust av som vore dei lapplause, dei gløymer seg og skrur opp bilradioen, ler, syng, gler seg til å drikke brus. Dei argumenterer med at det er dei som tek det meste av arbeidet inne, slik at det berre er rett og rimeleg at mannen tek arbeidet med bilkøyringa ute. Dei gløymer kor deilig det er å køyre, til dømes over Hardangervidda når sola varmar dashbordet, eller lange turar på motorvegen med høg musikk på bilstereoen. Og når dei ser på sertifikatet, så ser dei berre nittitalsfrisyra, og ikkje den fryktlause nittenåringen som tok sats og køyrde forbi semitrailarar i oppoverbakkar. No er dei redde for syklistar på rette strekker, oljelampa som lyser og ikkje minst spyleveskesprutarar som sluttar å sprute.

 

Så kom igjen, kvinner og lapplause! Kikk ned i motoren! Ta køyretimar! Ver Louise, og ikkje Thelma! Og så får de heller ha meg unnskyldt viss det viser seg at dei einaste kvinnelege sjåførane som er dårlege til å køyre bil er meg sjølv, mor mi og veninnene mine.

 

 

 

 

Slapp av! Eller konsentrer deg! – tekst på trykk i Dagsavisen august 2008

Ikkje bruk meir enn åtte sekund på denne kommentaren.

Det å sjå på fjernsyn, er 50 % meir avslappande enn å sove. Det sa i alle fall årets vinnar av nordisk råds litteraturpris, Naja Marie Aidt, då eg møtte henne i Nord-Norge (eller Melbu, som det heiter i Nord-Norge.) for nokre år sidan. Eg trur i alle fall at det var det ho sa. Det var i alle fall noko med at det var meir avslappande å sjå på fjernsyn enn å sove. Eller var det det at du brukte færre hjerneceller når du såg på fjernsyn enn når du sov? Eg hugsar ikkje heilt, men uansett: eg stolar på at Naja Marie Aidt har rett, vinnar av nordisk råds litteraturpris som ho er. Den som har vunne nordisk råds litteraturpris, greier nok å konsentrere seg i fleire enn åtte sekund av gongen, og kan såleis skaffe seg slik informasjon.

 

Sjølv har eg problem med konsentrasjonen, så det burde vere deg ei gåte korleis eg greier å skrive ein heil signert-artikkel. Særleg når eg har meir lyst til og større behov for å sjå på fjernsyn (viss ikkje det blir ny kameravinkel kvart åttande sekund, må eg zappe) i staden for å uttrykke meg. Og då helst realityfjernsyn. Eg vart svært overraska då eg fann ein kommentar her i Dagsavisen førre laurdag der det vart slått fast at folk ikkje ser på realityfjernsyn lenger. No las eg rett nok ikkje meir enn åtte sekund av kommentaren, så eventuelle nyansar kan ha gått meg hus forbi. Særleg ettersom eg brukte flesteparten av dei åtte sekunda på det sexy stillbiletet frå den danske versjonen av realityserien Paradise Hotel, som for tida går på norsk tv3. Resten av sekunda brukte eg til å leite etter det som sto om Paradise Hotell i kommentaren, for så å finne ut at berre 70000 sjåarar følgjer med, trass i serien potensielt provoserande innhald: sex og svik. (Naja Marie Aidt er forresten også dansk, sa eg det? Men ho er ikkje med i Paradise Hotell.) 70000 var jo ikkje så mange. Og eg er ikkje ein av dei lenger, men det er ikkje fordi eg ikkje er interessert i seriens avslappande innhald, men derimot fordi serien går altfor seint på kvelden for dei som må opp klokka seks dagen etter. Og slik sett kan ein kanskje slutte at det ikkje er sant at det er meir avslappande å sjå på fjernsyn enn å sove. Eller vart eg provosert av det sexy og svikefulle innhaldet, utan å legge ordentleg merke til det sjølv? Eg må tenke meg om. Hmm. Ja, eg blei det. Eg brukte nemleg å ytre skjellsordet ”drittfolk!” eit par gongar per episode i den korte perioden  eg fulgte med. Det tyder jo på ein viss grad av provokasjon som braut inn i avslappinga. Naja Marie Aidt kan framleis ha rett.

 

Men eg tvilar på at ein kan trekke følgande konklusjon: det er ikkje nødvendig å sove,  ein kan sjå på fjernsyn heile natta. Og eg tvilar også på at eit program som Urix er 50% meir avslappande enn å sove, endå programleiaren heiter Sigrun Slapgard. Og det er neppe berre fordi dei i dette programmet sjeldan skiftar kameravinkel etter åtte sekund.

Men dette med åtte sekund, kor har eg eigentleg det i frå? Naja Marie Aidt sa ingenting om åtte sekund. Nei, no veit eg det: det er frå ein episode av The Simpsons. Bart Simpson sa at han ikkje greidde å konsentrere seg … nei, det var hugse, det var det, han greidde ikkje å hugse lenger tilbake enn åtte sekund! Trur eg. Og det var fordi han hadde sett så mykje på fjernsyn, at han var så prega av fjernsyn-mediets måte å presentere stoffet sitt på.

Åtte sekund! Eg nemner talet gong på gong, men likevel dvelar eg alt for lenge ved kvart moment. Eg skulle jo også seie noko om korleis internettet øydelegg konsentrasjonen. Internett øydelegg konsentrasjonen! Eg har i alle fall lese at folk no til dags sjeldan les meir enn ingressar og overskrifter, og at kunnskapsnivået vårt difor raknar. Det stemmer for mitt vedkommande. Men eit nivå kan ikkje rakne, kan det vel? Nei. Kunnskapsnivået dalar. Ned i skjul? Nei det synk. Synk er det rette ordet! Og konsentrasjonsevna, ho blir dårlegare. Du kan ikkje zappe på internett, for det seier ikkje zapp, men du kan klikke deg gjennom den eine biletserien etter den andre og bli kjend med nye amerikanske kjendisar som du elles aldri ville ha hatt grunn til å bry deg om. Dette er svært avslappande, og du får dårleg haldning og bøygd rygg.

Nei, der mista eg tråden igjen! Kva var det eg skulle fram til? Hm. Eg har nemnt namnet til Naja Marie Aidt fem gongar. Det er noko med henne. Ja! Novellesamlinga som ho vann nordisk råds litteraturpris med, heiter Bavian. Og det var det eg skulle fram til: Bavian. At eg no var ein bavian, etter all denne konsentrasjonslause avslappinga mi. Haldninga er dårleg og ryggen er bøygd. Når alt kjem til alt, er det betre å lese ei novellesamling med tittelen Bavian enn å vere ein bavian sjølv. Endå det tar minst 10800 sekund å lese.

 

Farvel Odda – tekst trykt i Dagsavisen august 2008

Eg flytta frå Bergen til Odda i 2006, berre ein månad før litteraturfestivalen ”litteratursymposiet” blei arrangert. Eg er forfattar, og var alt invitert som gjest til symposiet, men med den nye innbyggarstatusen vart eg ekstra interessant for dei tilreisande journalistane. I intervju med Klassekampen sa eg spøkefullt at eg no var den einaste ekte Odda-forfattaren, ettersom både Frode Grytten, Marit Eikemo og Lars Ove Seljestad hadde flytta sin veg. Sidan skjønte eg at spøken hadde blitt til alvor i overgangen frå tale til skrift – det viste seg at somme trudde at eg hadde flytta til Odda for å drive imagebygging som distriktspatriot, og for å legge ei dose arbeidarklasse til sjølvbiletet. Eg hugsar korleis eg måtte skuffe ein ung journaliststudent som ville komme og interjvue meg om nettopp dette: at eg hadde flytta til Odda for å bli Odda-forfattar. (inneforstått: går det verkeleg an å vere så patetisk? Ung journaliststudent avslører.)

–       No flytta jo ikkje eg til Odda for å bli Odda-forfattar, sa eg.

–       Jamen …, spurde journalisten, – kvifor flytta du til Odda ?

–       Fordi mannen min fekk jobb her.

 

Noko så kjedeleg.

 

Og ja, det var kjedeleg. Det er dørgande kjedeleg å flytte til ein bitte liten stad når du har budd i årevis i ein by der det finst teater, store kinosalar, minst ti utestader du likar, eit vell av variasjon i utvalet av klede og sko. Og sushi. Før du reiser, veit du ikkje kva det er du kjem til å sakne mest, men for min del viste det seg snart at det var det dei to sistnemnde: Eit vell av variasjon i utvalet av klede og sko. Og sushi. I Odda har dei nemleg berre fire klesbutikkar, og alle saman stenger seinast klokka fem. (klokka tre på laurdagane) Og sushi har dei sjølvsagt ikkje. Med fare for å høyrest ut som den snobben eg er: dei har ikkje noko anna god mat å få kjøpe heller. Du anar ikkje kor frustrerande dette av og til kan kjennast – dei har ikkje gode restaurantar! Biffen smakar lever og rekene smakar rosa plastboks.

 

I tillegg skulle det vise seg at vi dumpa rett opp i den mest idiotiske politiske striden du kan tenke deg – nemleg striden om korvidt Odda skulle søke om UNESCO-status eller ikkje. Vi skjønte snart at dette var striden mellom dei ekte arbeidsfolka og dei livsfjerne akademikarane. Dei ekte ville rive dei gamle fabrikkruinane og bygge nytt, dei livsfjerne ville bevare, pusse opp, gi nytt innhald og skape ny giv på den måten. Frontane var steile, orda var harde og folkeavstemming blei løysinga. Med bruken av orda ”ekte” og ”livsfjerne”, så skulle ein kanskje tru at eg rekna meg til dei ”ekte”, men det gjer eg sjølvsagt ikkje, eg er jo trass alt forfattar. Så då dei ”ekte” vann folkeavstemminga med knapp margin, var eg av dei som blei skuffa og oppgitt på vegner av framtida til Odda. Ja, for eg hadde jo håpa at UNESCO-statusen skulle skape grunnlag for ei så stor auke i turismen at det ville vere forsvarleg å bygge fleire sko- og kledebutikkar som var opne til klokka åtte om kvelden. Og at det endeleg kunne bli opna ein sushirestaruant!

 

Så når vi no flyttar tilbake til Bergen, så skulle ein tru at det var på grunn av alle desse manglande byfasilitetane, og kanskje også på grunn av denne sure tonen i UNESCO-striden. Kanskje er det også litt slik. Vi prøvde Odda, men det blei for surt. Og mørkt. Og trongt. Det var alltid ei lette kvar gong vi kunne køyre utover Sørfjorden og vere på veg bort ei helg, berre det å sjå korleis landskapet opna seg og sola fekk plass, hjartet gjorde eit lite hopp. Sjå, sol! Sjå, fjord! Sjå, ferje!

 

Men nei, det er eigentleg ikkje difor vi flyttar. Vi flyttar fordi eg har fått jobb i Bergen. Noko så kjedeleg! Og ikkje veit eg kva i Odda eg kjem til å sakne mest no heller, men eg har ein mistanke om at det kjem til å bli barnehageplassen og barnehageplassgarantien. Eller jordmødrene og helsesøstrene.  Eller femroms-leiligheita på 125 kvadratmeter og  husleiga på 5000 kroner. Eller gratis kontorplass, gratis kollegaer som gjerne inviterer meg med på lunsj med gratis kaffi. Alle dei greie folka. Alle dei engasjerte og ivrige folka. Patriotane. Fjorden. Kontrasten mellom store fabrikkar og vakker natur. Norsk Vassdrags- og Industri-museum.

 

Og når eg skriv dette, merkar eg korleis det dårlege samvitet esar fram, saman med ei lita tåre i augekroken. Det er ikkje første gongen eg flyttar frå ein nedleggingstruga liten stad. Sist gong eg flytta, var eg rett nok berre atten år, og langt meir hatefullt innstilt mot staden eg forlét enn eg er no. No veit eg jo betre. No veit eg at det er meir enn nok å ta seg til, om ein berre er litt om seg. Dessutan veit eg også at det gode livet på landet/i industribyen er avhengig av at det bur nokon der som vil noko med staden. Og det gjorde det jo i Førde, som er byen eg vaks opp i; no bugnar det av handelshus over heile flata, og folk strøymer til. Frå bygdene rundt, vel å merke, som dermed skrumpar inn til rosinliknande små stader der ingen skulle tru at dei orka å bu, forventingsfulle som dei var på livets duggfriske druer og kaffibarar.

 

Til mitt forsvar kan eg minne om at eg i grunn ikkje ville noko spesielt då eg flytta til Odda, men det hjelper lite mot mitt dårlege samvit. For Odda er nedleggingstruga, men eg drar herifrå, eg blir ikkje. Så enkelt, så tragisk og så kjedeleg er det.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1 4 5 6 7