Hva er best for barna?

Dette er lang versjon av dette innlegget som står på trykk i BT i dag. På bokmål fordi det er skrive av fire stykker derav tre bokmålsbrukarar.

Den siste uken har de sårbare barna på Tveiterås skole blitt løftet fram av den ene etter den andre som argument i spørsmålet om hva som er best for dem. Som foreldre til noen av disse barna, deltar vi i og ser på dette med sterkt ubehag. Å måtte eksponere sine barns svakheter som argumentasjon er vondt, men det er enda verre når politikere gjør det for å slå hverandre i hodet med hvem som har gjort mest og minst for elevene ved Tveiterås skole. Det er en skammelig og pinlig avsporing.

Det er ingen som argumenterer mot at Tveiterås skole i sin nåværende forfatning er i elendig stand og at bygningen innvendig ikke har gode løsninger for barnas ulike utfordringer. Spørsmålet er ikke om de trenger og fortjener et bedre bygg. De trenger og fortjener et bedre bygg, og de trenger det så fort som mulig. Men hva elevgruppen trenger umiddelbart er ett spørsmål. Et annet og minst like viktig spørsmål er hva denne gruppen elever trenger på lang sikt. Et enda viktigere spørsmål burde være hva slags ambisjoner vi har for tilbudet til elever med spesielle behov. Så langt har det vært lite annet å høre fra politikerne enn at det er best for barna å få et bedre tilrettelagt innemiljø – at det derfor er best for dem å være på Ulriken.

I møte med Byråd Pål Hafstad Thorsen og kommunalråd Anne Marit Presterud sist uke, ble flere av foreldrene møtt med argument om at det finnes flere andre spesialskoler som fint løser sine utfordringer med dårligere beliggenhet, dårligere bemanning, færre ressurser og dårligere utemiljø enn Tveiterås har. For eksempel ble det nevnt at Loddefjord skole med sine førti spesial-elever ligger rett ved Vestkanten kjøpesenter. Etter det vi erfarer er Loddefjord skoles beliggenhet skjermet fra kjøpesenteret, slik at nærheten ikke utgjør noen fare for elevene. Skolen ligger – som Tveiterås – i enden av en blindvei. Likevel må elever som er urolige og ikke forstår fare bruke en ballbinge på skoleplassen som friområde. Vi vil ikke rakke ned på den løsningen, men kanskje politikerne skulle ta seg en ekskursjon – eller i det minste en telefon – til Loddefjord før de trekker frem skolen som et forbilde for hva Tveiterås skole burde kunne få til på Ulriken?

Kommunalråden viste også til at det på Landås allerede er en forsterket enhet, og at disse i dag løser det vi foreldrene på Tveiterås har sett på som en av hovedutfordringene med Ulriken, nemlig sikkerheten til de av elevene som er såkalte «løpere» – elever med normal fysisk utvikling, men uten den kognitive evnen til å skjønne farer når de plutselig stikker av. På Ulriken må det store tiltak til for å hindre dem i å løpe ut i trafikken. Nysgjerrig på hvordan Landås løste dette tok vi en telefon. Da fant vi ut at de hadde sju elever – og at alle satt i rullestol.

I søndagens BT skriver to av bystyrets politikere fra Arbeiderpartiet at Ulriken skole kan få et uteområdet som er bygd etter mal frå Fagerhaug skole i Drammen. Vi regner med at de mener Frydenhaug spesialskole og ressurssenter, men både navneblandingen og det faktum at det i aller høyeste grad kan diskuteres om beliggenheten til denne skolen minner mest om Landås eller Tveiterås, forsterker inntrykket vårt av at verken byrådet eller bystyret har full kontroll på hva de snakker om. Vårt klare inntrykk er at saken ikke er godt nok utredet. Vi vil vite hva som er best for barna, ikke hva som er mest kostnadseffektivt.

I søndagens BT skriver Linn Pilskog og Reidar Stålesen at «det er vår oppgave å sørge for at de som trenger felleskapet mest får den tryggheten de har krav på.» Tryggheten får barna best ved å bli på Tveiterås, i omgivelser som tillater læring, bevegelsesfrihet, ro og færre fysiske begrensinger i hverdagen. Om man vedtar flytting ser man bort fra barnas pedagogiske og medisinske hensyn, og elevenes sårbarhet vil bli blottstilt i mye større grad enn på Tveiterås. Mange av disse barna har prøvd å bli integrert i vanlige skoler, og vært forsøkt plassert i forsterkede enheter. Det har vært mislykket. På Tveiterås kan de vise til gode resultater med de enkelte barna.

Årsaken til at man presser frem Ulriken er at det er satt av 36 millioner i budsjettene til det løst beskrevne formålet å «tilrettelegging for fremtidig bruk av Ulriken skole». Denne summen skal visstnok i følge Byråden være nok for å både tilpasse inneareal og uteområdene til elevene fra Tveiterås. Det finnes med andre ord allerede penger i budsjettet. Byrådet har imidlertid ikke satt av penger i budsjettet til nybygg eller ombygging av Tveiterås, til tross for at bystyret for to år siden vedtok at Tveiterås skulle «omlokaliseres». (Altså ikke «flyttes» eller «relokaliseres» som byrådet konsekvent har brukt siden om vedtaket). Byrådet har likevel utført estimater som viser at en ny Tveiterås skole vil koste ca. 300 millioner kroner. I tillegg kommer det en prislapp på rundt 80 millioner kroner for midlertidige lokaler mens Tveiterås blir bygget om.

Til tross for slike summer så ber vi innstendig bystyret om å utsette saken, for så å sette i gang en skikkelig utredning om muligheten til å bygge om eller nytt på Tveiterås. I mellomtiden kan elevene flyttes til midlertidige lokaler. Det var slik de gjorde det med stor suksess på Frydenhaug i Drammen. Vi anbefaler at elvene flyttes midlertidig til Ulriken skole, mens man finner finansiering for en ombygging av Tveiterås. Med en slik løsning har kommunen allerede spart 44 millioner kroner i sitt budsjett til «midlertidige lokaler» – og man har om ikke permanent, så i hvert fall i noen år fremover ordnet med «fremtidig bruk av Ulriken skole». Etter at Tveiterås har flyttet tilbake, kan etterbruken av Ulriken løses ved en utvidelse av den forsterkede enheten ved Landås skole.

Folk spør ikkje. Folk syns.

Folk spør ikkje.
Folk syns.

Sanna Sarromma har skrive ein kronikk i VG der ho «klargjer» sitt syn på inkludering av barn med spesielle behov. For å underbygge kva ho meiner, trekkjer ho fram nok eit eksempel frå røynda, nok eit eksempel sett frå trygg avstand – nemleg ei jente ho ofte ser når ho følgjer sine to barn til skulen. Denne jenta går åleine med assistenten like bak, noko Sarromma tolkar som eit forsøk på å at jenta skal vere sosial med klassekameratar på vegen, men ettersom så ikkje skjer, konkluderer Sarromma med at inkluderinga av jenta ikkje er vellukka. Deretter bekymrar ho seg for at lokalpressa skal kontakte foreldrene til jenta, slik at dei kan kome til å seie si meining om henne, om stakkars Sanna Sarromma, som er så «politisk ukorrekt» at ho nok ein gong har tillat seg å meine noko om verkelege barn i lokalmiljøet sitt.

Vel, det kunne ho kanskje tenkt på før ho brukte jenta som eksempel i ein kronikk i VG. Eller endå betre: Kanskje ho kunne lært av reaksjonane på forrige synsebonanza, spora familien opp sjølv og faktisk spurt dei? Eller, og her er ein ordentleg radikal tanke, kanskje ho kunne spurt jenta? Så ofte som ho ser henne på skuleveg, ville det vel ikkje vere heilt unaturleg å ta kontakt, særleg om ho meiner at jentas mål skulle vere å vere sosial med klassekameratane på skuleveg.

Sarromma har heller ikkje lært at hennar femten minutt i klasserommet til guten på Vingar skule ikkje kvalifiserer til å vite om hans inkludering er vellukka eller ei. Ho skriv i kronikken at det han gjer på sin iPad ikkje er det same som dei andre barna gjer på sine iPads. Neivel. Og så? Trur ho verkeleg at alle barn med spesielle behov kan gjere det same som resten av klassen dei har tilknyting til? Trur ho at dei alle har same mål for si deltaking i klasserommet?

Det skal ikkje vere farleg å diskutere spesialpedagogikk og ulike løysingar for spesialundervisning, men det må då for faen gå an å setje seg inn i saker, særleg etter å ha skapt ein slik storm som Sanna Sarromma har gjort. Ho må vere over rimeleg normalt sjølvopptatt som brukar ein tredjedel av sin «klargjerande» kronikk til å synast synd på seg sjølv, ein tredjedel til å gjenta og utvide sit arsenal av udokumentert synsing om verkelege personar og ein tredjedel til å seie noko alle er einige om – nemleg at det må vere barnet som står i sentrum.

Og når eg blir i overkant forbanna, så er det to grunnar til det:

Den første er at all mi frykt for kva folk skal SYNS om oss og våre val som familie med spesielle behov med dette blir forsterka. Ikkje gå der og lur, ikkje gå der og konkluder bak vår rygg, spør då vel! (Privat, vel å merke, ikkje som kommentar til denne bloggen.)

Det andre er at eg er for reine spesialskular for dei som treng og ønskjer dette. Vi har sjølv ønska dette for vårt barn med autisme, og er glade for å ha tilbodet. Det er diverre ikkje alle som er einige i at det er ein god idé. Men kva skal vi med fiendar når vi har venner som Sanna Sarromma?

Varig svekka omsorgsevner i den norske velferdsstaten?

Denne teksten var på trykk i Dagbladet laurdag 28.03.2015

Varig svekka omsorgsevner i den norske velferdsstaten?

Anne B Ragdes to siste romanar viser korleisvelferdsstaten og velstandsutviklinga skapar tryggarerammer for den enkelte, men dei viser også korleisomsorgsansvaret for dei aller svakaste kan bli pulverisert i byråkratiet.

«Man skal alltid tilgi mennesker som har gjort sitt beste ut fra sine forutsetninger,» skriv Anne B Ragde i romanen Jeg har et teppe i tusen farger. Ho legg orda i munnen på seg sjølv, ettersom det er ein sjølvbiografisk roman om forholdet hennartil mora Birte.

Birte var åleinemor med låg inntekt og høg arbeidsmoral i tillegg til stor eventyrlyst og utferdstrong, og visste ikkje alltid barnas beste som mor. Romanen er likevel eit kjærleiksfulltportrett.

Ved livets slutt er Birte sjølvransakande. Ho stiller gråtkvalte spørsmål om eigne omsorgsevner, mens den vaksne dotterAnne flakkar med blikket og avdramatiserer så godt ho kan:

​»For noe tull. Alle mødre var likedanne den gang, alle vasket og laget mat og ​hadde ikke tid til unger. Ingen var kjærlige mødre. I dag roterer universet rundt ​hvert eneste barn. Dere hadde ikke tid til sånt.»

Men Birte viser til ein konkret episode som ho har skamma seg djupt over. Då Anne var to år, fekk ho ein øyrefik frå mor, med andre småbarnsmødrer som måpande vitner. Birte hadde ikkje berre slått, ho hadde også uttrykt at slik skulle ein få skikk på ungane.

​»Hva skal en si?» spør Anne. Ho har sjølv erfart at det er vanskeleg å vere mor.

«Man skal alltid tilgi mennesker som har gjort sitt beste ut fra sine egne forutsetninger.»

I 2011 gav Anne B Ragde ut romanen Jeg skal gjøre deg så lykkelig. Åtte familiar får kvardagslivet sitt bretta ut til ålmenanalyse, og ettersom handlinga er lagt til 1965, er romanen full av heimeverande husmødrer og meir eller mindre fråverandefedre. I ei av leiligheitene bur åleinefaren som ikkje forstår at han legg for mykje ansvar på dottera, at han stiller for strenge krav og skremmer henne til pillemisbruk med å vere irritabel og oppfarande. Fleire av historiene viser val som blir tatt på grunnlag av sviktande dømmekraft – som trebarnsmora som bestemmer seg for å bli gravid for å sleppe unna mannens seksuelle framstøyter ei stund, eller den karrieremedvitne unge kvinna som lar seg overtale av mannen til å bli gravid. Han vil at barnet skal gjere henne «sterk og moden (…) og ikke så fordømt avhengig av alle mulige andre (…)» Men den unge kvinna gløymer ikkje draumen om ei utdanning og ei karriere. På bussen møter ho ein studiekamerat som ikkje kjenner henne att med det same, og ho reknar med at det er fordi ho ikkje ser ut som seg sjølv lenger, ho er skiten, sløv og ustelt. Studiekameraten hjelper henne av bussen med vogna, kjenner henne att og gir overstrøymande uttrykk for at det var godt å sjå henne. Når han smiler breitt til henne gjennom bussvindauget når bussen køyrer vidare utan henne, ser ho for seg at vogna veltar, at barnet trillar ut og blir overkøyrt.

”han hadde vinket til henne gjennom bussvinduet, smilet hans var like bredt som glasset, hun stod der og vogna stod som før, hun tviholdt i den for ikke å falle, med begge hender holdt hun, og slapp ikke.”

Ho passar på vogna, ho syter for at fantasien ikkje skal bli verkelegheit samstundes som ho treng vogna sjølv, som støtte for å halde seg på beina. Ho veit ikkje korleis ho skal ta seg av ungen, det hjelper ikkje at ho held seg fast i barnevogna, ungen er ein baby som ikkje kan halde henne på føtene, det skal og må vere omvendt.

Det går forferdeleg gale.

Sjølv om det framleis førekjem omsorgssvikt innanfor husets fire veggar, er det heilt andre vilkår som rår for familiar som ikkje får til alt sjølv i 2015, uansett om dei har skjønt sitt eige beste eller ikkje. Ut frå forventningane til foreldreskap i Norge i dag, er det usannsyneleg at dette «fornuftsbarnet» ville blitt fødd, det ville neppe blitt unnfanga ein gong, dei fleste får ikkje barn før dei har «alt på stell», for å sitere ein norsk kjendis med sterke meiningar.  Om den fødselsdeprimertelikevel hadde fått barnet før ho var moden for det, så hadde ho fått hjelp. Helsestasjonen hadde fulgt henne opp om ho ikkjemøtte til kontrollar, og kanskje hadde jordmødrene sett teiknpå fødselsdepresjon under svangerskapskontrollane og tilrådd endå tettare oppfølging av både mor og barn.

Åleinefaren som vanskjøttar dottera, hadde fått tilbod om profesjonelle råd til barneoppdragelsen. Fleirbarnsmora som blei gravid for å få sexpause, hadde i det minste hatt barnehageplass til flokken sin.

Slik skal det i alle fall fungere. Det gjer det ikkje alltid, men det finst eit vell av historier med lukkeleg slutt etter at velferdsstatens hjelpeinstansar har tatt affære. Ingvild Rishøisnovellesamling Vinternoveller viser fleire eksempel på dette, der råd frå helsestasjonen og fengselspsykolog blir indre rettleiingsinstansar hos høvesvis ei ung åleinemor og einengsteleg deltidspappa.

Men det er ikkje berre velferden som har endra livsvilkåra til folk flest i Norge. Også  den personlege velstandsutviklinga har vore ekstrem sidan femti- og sekstitalet. Jeg har et teppe i tusen farger beskriv dette med største tydelegheit gjennom eksempelet Anne B. Ragde. Hennar personlegevelstandsutvikling er eit kapittel for seg, ho har blitt så rik at ho ikkje berre kan spandere taxiturar, bøker og solide vinterklede på mor, men også fantastiske reiser med ekstravagant helikoptertur i Dubai. Kontrasten til fattigdomenho vaks opp i er stor, og sjølv om den jamne norske lesarenikkje har like god økonomi som Ragde, så veit jo også vi at det ikkje er eit slit å vakse opp i Norge i dag. Birte Ragde hadde fleire tidkrevjande ekstrajobbar for å få det til å gå rundt som åleinemor, og måtte i ein tung periode få hjelp frå både naboar og sosialkontoret for å overleve og å fø familien.

Jeg har et teppe i tusen farger var ein varsla romansuksess for Anne B Ragde. Då mor hennar døydde i 2012, stod forfattarenfram i media med foruretta sinne over korleis mora hadde blitt handsama av helsevesenet dei siste månadane ho levde. Ho saksøkte bydelen for tapt arbeidsforteneste fordi ho sjølvmåtte steppe inn der velferdsstaten svikta. Ei månadsinntektrekna ho til 150 000 kroner, noko som understrekar gapet mellom Ragdes økonomiske situasjon i dag og moras slit på sekstitalet, og som med største tydelegheit ropar ut alvoret i denne markeringa. Men det er ikkje sjølvsagt at ein rik kjendis som krev 150 000 kroner over svære avisframsider blir tatt på alvor, sjølv om ho bedyrer at pengane skal gå til eit godt formål. Det kan godt vere ho snarare blir tatt med ei klype salt. For kva kan ein eigentleg forvente av det norske helsevesenet, skal sjukehusopphaldet vere eit spa-opplegg? I romanen får Anne B Ragde som svar på klage til fylkeslegen at «Rett til nødvendige helse- og omsorgstjenester innebærer ikke rett til optimal ytelse og livsstandard, men skal ligge innenfor en viss minstestandard.» Har vi blitt så godt vant at velferd blir forveksla med gratis velstand? Ragde skriv i boka at det ho har lært av sin fattige oppvekst, er at ingenting kjem gratis, einmå jobbe for å oppnå resultat. Må ein også det når ein ber om «nødvendige helse- og omsorgstenester»?

I den personlege intervjuboka Raushetens grenseland skriv Kristin Molvik Botnmark om korleis ei dotter med psykisk utviklingshemming ikkje berre har endra livet hennar, men også hennar tru på og oppfatting av den norske Velferdsstaten. Ho formidlar ei rekke sterke historier om korleis ho sjølv og andre har opplevd å stange hovudet i veggen i møte med helsevesen, hjelpeapparat og skulevesen. I ei av historiene ho gjengir, møter vi åleinemora som kjempar i årevis for å få hjelp til ei dotter med ei liding legane ikkje greier å setjefingeren på. Ho ligg i senga, mistar to skuleår, og mora spør om dei kan søke om ein rullestol for å lette omsorgsarbeidet.

​»Dessverre. Uten en varig diagnose, ingen hjelpemidler.»

Når ho blir henvist til Barne- og undomspsykiatrisk avdeling, får ho tildelt ein time med ei ventetid på åtte månader. Mora får ikkje hjelp til tilsyn av dottera, så ho kan ikkje gå på jobben sjølv. Etter å ha brukt opp løysinga sjukemelding, må ho slutte i jobben.

​»Nå må familien leve av forsikringspengene etter mannen. – Heldigvis hadde vi ​det, konstaterer hun lakonisk.»

Raushetens grenseland formidlar ei rekke eksempel på utslitnemenneske med store utfordringar som på toppen av det heilestrevar i møte med firkanta reglar, hjelpeinstansar med dårlegekommunikasjonsevner både internt og overfor dei som treng hjelp. Ein høyrer om ansvarlege som avviser å gje barn det deihar rett på, fordi dei ikkje har råd eller høve til å gjennomføre hjelpetiltak.

​»Dere kan klage så mye dere vil, men det er sånn det er.»

Jeg har et teppe i tusen farger er ikkje på same måte eindokumentar over helsevesenets avgrensingar i verdas rikasteland, det er ein perspektivrik roman med ei rekke gode historier og refleksjonar om kva som er god omsorg. Romanen viser at det er ein grunn til Birte Ragdes sjølvransaking ved slutten av livet, ho har ikkje hatt tid til å vere ei kjærleiskfullmor, og har heller ikkje riktig visst korleis ho skulle vere det. Det er sårt å lese om ei kvinne som ikkje synest ho forteneromsorg, og som heller ikkje får det ved livets slutt. Anne B. Ragde skriv om sirupsseige forsøk på å finne ut kven som har det overordna ansvaret, og det står om mislukka forsøk på å finne private løysingar for mora når dei ikkje klarer å finne rette instans å vende seg til for å få hjelp til å ordne opp. Både Anne og søstera Elin står makteslause i møte med systemsvikten, og opplever at hjelparar snur ryggen til og går. Forfattaren Anne B. Ragde er proff, men nokre stader skinraseriet til den hjelpelause dottera gjennom og vinn over tekstflyten med klumpete slynger av ord:

​»Hun har aggressiv lymfekreft og går på treukers cellegift og hele beinet hennes ​er fylt av lymfe etter et fall på doen her som resulterte i en indre blødning som ​ikke ble oppdaget før etter to dager, siden hun får dusje så sjelden.»

Vi skal tilgje menneske som har gjort så godt dei kan ut fråsine føresetnader. Vi må vere glade for at samfunnet finn løysingar for å hjelpe dei som ikkje har så gode føresetnader.

Det er eit heilt anna spørsmål om vi skal tilgje systemsvikt fråvelferdsstaten i verdas rikaste land.

Vaksiner og autisme

Nei, skulle ein skrive noko om autisme og vaksiner? Debatten om vaksinemotstand er forståeleg nok både hard og kvass, og det er vanskeleg å innta noko anna standpunkt enn at foreldre bør lytte til erfarne fagfolk og følgje vaksineprogrammet. Personleg har eg ikkje noko anna standpunkt enn dette, men eg vegrar meg likevel for sjølv å vere hard og kvass, i alle fall når det kjem til samanhengen mellom autisme og MMR-vaksinen.

Lat det vere sagt med det same: Eg trur ikkje mitt eldste barns regressive autisme var utløyst av MMR-vaksinen, og mine yngre barn er vaksinerte (ikkje utan frykt, det kan eg godt innrømme).

Det er ei ekstrem erfaring når ein som foreldre opplever at eit barns utvikling stoppar opp eller går tilbake. Nokre opplever at dette skjer frå ein dag til den neste, andre opplever at regresjonen går over tid. Det skjer med barn over heile verda, og det er like vondt og uforståeleg kvar einaste gong. For det er ikkje akkurat slik at vitskapen kan svare på kvifor dette skjer. Og det hender nok også rett som det er at helsepersonell drar slike foreldreerfaringar i tvil, eller avfeier dei som irrelevante for diagnose og behandling. Det er ikkje så rart, for kva svarer eit fagmenneske som ikkje har noko svar? Tidlegare var svaret «kalde mødre», endå tidlegare var svaret «bytting».

Det er mange grunnar til å avfeie MMR-vaksina som årsak til autisme, og den første er sjølvsagt at Andrew Wakefield sine forskingsresultat har blitt avslørt som bløff. Ein annan grunn, er at teikn på autisme ofte blir tydelege i 18-månaders-alderen, som er omlag samstundes som MMR-vaksinen blir sett. Og viktigast: Regressiv autisme fanst også før vi fann opp vaksiner.

Men hugs at når ein ingenting veit, er det fort gjort å tru.

 

 

Jenta som ingen kunne mobbe

I fjor vår skreiv eg stykket «Jenta som ingen kunne mobbe» på oppdrag for DUS, Den Unge Scenen. Stykket handlar om Guri, som ikkje bryr seg om verken klassekameratane sine eller mobbinga deira, og om Sunniva, som  blir aggressiv av Guris avvising.

Eg strevde fælt med å få dette ferdig, og då det halvskrivne manuset forsvann i eit skriveprogram eg ikkje forstod, blei eg så forkava og redd for at eg aldri skulle kome i mål, at eg skreiv heile manuset på nytt i løpet av to dagar. Stykket blei naturlegvis redigert etter dette, i samarbeid med den prima dramaturgen Mari Moen på Det Norske Teatret, men eg likar likevel å seie at eg skreiv det på to dagar.

DUS er eit stort prosjekt med svært mange ungdommar involvert. Dei kjem frå teatergrupper over heile landet, og i løpet av året blir det arrangert fleire samlingar der ungdommane får møte kvarandre, teaterfolka som arrangerer DUS og dramatikarane. Dramatikarane som er med, skal dei få møte både i starten av arbeidet, undervegs i arbeidet og når arbeidet er fullført. Men det er ingen som har fått møte meg, og eg har diverre ikkje fått møte nokon. Det siste året var eg sjukmeld i fleire omgangar, og måtte avlyse kvar einaste samling. Her er eg i ein video der eg presenterer meg sjølv og stykket, det ein ikkje ser er at eg nettopp er utskriven frå sjukehuset etter å ha hatt ein betennelse i foten. (Ja ja, det kan vel vere at ein ser det på det bleike fjeset mitt.)

Eg har altså vore svært lite involvert. Men det hindrar meg ikkje frå å la meg både røre og begeistre av meldingane som tikkar inn i innboksen min med beskjed om at namnet mitt er nemnt i ymse lokalaviser. Eg les om teatergrupper som har tatt seg fridomar og gitt Guri to mødre eller endra innhaldet i stykket til å handle om nettmobbing, eg les at både regissørane, skodespelarane og lokalavisene synest stykket er sterkt. Det gjer inntrykk på meg, og gjer meg glad!

Framleis lurer eg på om Guri finst. Ei jente som overhodet ikkje bryr seg om at andre er stygg med henne. Og om ho finst, er ho verkeleg eit ideal?

Tvi tvi til alle som enno ikkje har framført stykket!

1 2 3 7